Suzy goes Miami!

'Eindelijk weer nieuws uit het 'Nieuwe Miami!'

2006-12-13T21:58:00.000-08:00

Bijna was de computer nog met de technische man meegegaan, maar ik heb hem gered zodat hij kon slapen en ik nog even kon schrijven...

Negen dagen niet geschreven, pfff wat heb ik t gemist. Het is toch een soort uitlaatklep geworden dat blog. Afgelopen vrijdag hebben Es en ik verhuist van het 'oude Miami' naar het 'nieuwe Miami.' Eerst Es met de eerste lading 's ochtends, en na het broodje eten met alle vrouwen en nog wat benodigheden in The Van op weg naar een nieuw leven!

Even een sprongetje naar vandaag... Een warme dag. Es vroeg zich af waarom de kinderen vanmorgen zulk plakkerig haar hadden, zouden ze soms ziek zijn? Ik zeg, Es, het is gewoon heel warm, de wind is gaan liggen! Misschien doet het weer mee met ons ritme, tenminste, ik heb het gevoel dat de wind hier ook een beetje is gaan liggen. Heb ik net de smaak een beetje te pakken, ga ik weg!

Op het enige strandje zonder krokodillen en ander tropisch wild was het weer goed toeven vanmiddag. Die meisjes genieten zo van hun vrijheid, dat elk moment dat ze erin beperkt worden, zoals in de auto, aan tafel en bij het aan/uitkleden/verschonen, ze het op het brullen zetten en zich hevig verzetten. Ik heb het niet over Tess nu trouwens, die draagt al een tijdje geen luier meer ;-) Echt bizar als je daar in het zonnetje ligt met de ruisende palmbomen om je heen. Vooral als ik dan bedenk dat ik binnen drie dagen weer door weer en wind naar mn werk moet fietsen.

Op onze zoektocht naar krokodillen kwamen we een wasbeer en een leguaan tegen! De krokodillen hebben we er maar bij bedacht. Een leguaan en een wasbeer had ik nog nooit gezien en dat was ook bijzonder, maar ja, die krokodillen, die zijn wel ECHT gevaarlijk ;-)

Het 'oude Miami' is trouwens het appartement waar we twee weken in zaten en het 'nieuwe Miami' het nieuwe huis waar we nu in wonen. Tess heeft dit bedacht. "gaan we nog naar het oude Miami? Het oude Miami, waar is dat? Nou, in het appartement! Ahh, nee, we blijven nu hier wonen Tess. Oh"

Vanavond hebben we op de creditcard gegeten, Zus en Zusje! Alles gaat hier op de creditcard, dat is net als je tanden poetsen, zo'n gewone zaak is t. Zelfs je pakje kaugom betaal je met plastic. We hebben super gegeten en lekker geklesse best over deze afgelopen drie weken en over andere dingen (...) Hoe ik het had gevonden hier, viel het mee of viel het tegen? Daar ga ik nog even over brainen in het vliegtuig naar huis.

Het valt me wel zwaar om ze nu hier achter te laten, vooral die lieve meiskes die ik nu een stuk beter heb leren kennen. Ook heb ik wel weer zin om weer mijn eigen dingen te gaan doen thuis. En hier redden ze zich wel, al gaan ze mij natuurlijk VREZELIJK missen!!! in ieder geval krijgen ze genoeg vitaminen door die zon hier. Vitamine D toch?

Ben niet zo erg op dreef vanavond.....

Pakjesavond...

2006-12-05T16:56:00.000-08:00

Sint, gefeliciteerd! Myrkje lief nichtje, gefeliciteerd!
We hadden een zware dag vandaag. Es had het moeilijk, Tess ziek, ik hoofdpijn, Pat werken (als je een nieuwe auto kopen voor Es ook onder werk verstaat) en Britt en Lynn van slag van alle comotie.

Maar goed, zulke dagen zitten er ook tussen. Het is gewoon erg veel wat er moet gebeuren, en alles moet liever vandaag dan morgen, wat ook wel weer goed is omdat we/ze anders nooit in het nieuwe huis terecht komen.

Deze 'goedes morgens' hebben Zus en Zusje het tweede gedeelte van het nieuwe huis schoon gemaakt. Patrick bleef achter met de meisjes. Es loste al haar frustraties op de grote stenen vloer en toen ging het wat beter met dr. Waar schoonmaken al niet goed voor is.

Pa, wil je alsjeblieft niet meer van die ontzettend lieve mooie ontroerende gedichtjes schrijven, we hebben dr een potje van moeten janken zeg, pfff. Nog even een oproep voor alle ouderwetsen onder ons; Es heeft een echte amerikaanse mailbox en daar wil ze heel graag heel veel post in ontvangen want het is zo leuk om het eruit te halen en zeker omdat het nooit regent hier en je zonder problemen (als je tenminste niet in een rode mierenhoop gaat staan ;-) je krantje en je post kunt ophalen. (net als in de film...)

Ons gemis hebben we later goedgemaakt door de hele middag met de meisjes te spelen. Dit was wel echt gezellig en het ging zienderogen beter met Tessie. Zo zie je maar weer. Kinderen bepalen voor je dat je moet afremmen als je het zelf niet doet.

Op dit moment is Es dr gloednieuwe mega bak wat ze hier auto noemen aan het ophalen. Auto's zijn hier super goedkoop. Waar je in nederland een simpele Renault 5 voor koopt, daarvoor heb je hier een dikke BMW. Nah die hebben ze hier niet maar ik heb geen verstand van auto's. Het is kwart over acht, even voor de duidelijkheid. Jullie liggen al lang in bed, tenminste als je normaal bent ;-) het is in Nederland nml kwart over twee-en.

Nog een leuke anekdote: Tess vraagt aan mamma een KOEKIE. Es zegt, nee Tess, KOEKJE! Tess zegt, nee mamma KOEKIE! Es zegt, nee Tess, het is KOEKJE! Niet waar, zegt Tess. Bij opa en oma is het KOEKJE, en hier is het KOEKIE! (Toch maar een cursusje engels ertegenaan gooien Esther?)

Ik ben begonnen in het boek van Charles Groenhuijsen: 'Amerikanen zijn niet gek!' Net lees ik een stuk over liefdadigheid:
Amerika is het liefdadigste land ter wereld. Het is een harde samenleving, waar iedereen voor zichzelf moet vechten, maar pechvogels kunnen heel vaak met succes een beroep doen op hulp van anderen. Per jaar geven Amerikanen 240 miljard dollar weg. Even snel rekenen: dat is gemiddeld 750 dollar per persoon. Nederland blijft daar ver bij achter. Amerikanen geven drie tot vier keer zoveel weg als Nederlanders. Zonder liefdadigheid had dit land misschien helemaal niet bestaan. Het begon immers ooit met liefdadigheid, want de indianen verwelkomden in 1620 de Pelgrim Fathers uit Europa met een feestmaal. Wat was er van Amerika terecht gekomen als de indianen die blanke indringers, want dat waren ze, de zee weer op hadden gejaagd in plaats van kalkoen en mais aan hen te eten te geven?

Hadden ze die indringers maar weer de zee opgestuurd he mams?

Nog een citaat van Martin Luther King:
Liefdadigheid is prijzenswaardig. Maar de gever mag nooit over het hoofd zien welk onrecht liefdadigheid noodzakelijk maakte.

Even een publiekelijk persoonlijk vraagje aan Tiene; hoe was het in Kopenhagen? (jij bent de enige die reacties op mijn blog schrijft dus ik dacht ik stel je een vraag dan komt er vast een antwoord op ;-)

En nu ga ik even genieten van de stilte...

Rode wijn en pelpindas

2006-12-02T18:03:00.000-08:00

Op dit moment schuift Essie daar mee voorbij. Op de grond liggen twee Robots. Geloof het of niet, maar die gekke 'nederlandse amerikanen' hebben twee robots gekocht die het huis moeten gaan stofzuigen! Pat is nu aan het uitzoeken hoe ze hun werk eigenlijk het liefst doen. Met de airco aan of uit, wel of geen mensenkinderen aanwezig, en doen ze ook de plintjes, de hoekjes en de gaatjes?

Hopelijk zijn ze met weinig tevreden en nemen ze Es een hoop huishoudelijk werk uit handen...

Gister kan ik me niet meer herinneren, effe vragen... Ik was alleen met de meisies, waardoor ons dagelijkse zwem-ritueel 's ochtends niet kon doorgaan aangezien Suzy 'the Maid' in het diepe bad geen drie kleine spartelende apies in haar armen kan herbergen. Ik was dus niet opgefrist en dat was effe wennen. Ik heb op het internet wat K3 muziekjes, Dikkie dik en Kinderen voor kinderen opgezocht om mee te zingen. Tess vind dit prachtig en zij gaat hierbij zooo mooi dansen!

Om 4 uur in de middag ging de telefoon en meldde mijn gezuster dat ze naar huis kwam en we nog effe konden zwemmen. Agghh, lekker was dat, in het nazonnetje.

Tess die zwemt trouwens echt elke dag beter! Ik krijg het nog moeilijk als ik ze gedag moet zeggen over twee weken. Het zijn echt lekkere grietjes.

De Pino uit Sesamstraat is hier geel, en dat is zo RAAR! Elke dag zegt Tess als ze voor de tv geinstalleerd zit "he, Pino is geel, en hij praat zo raar"

Zaterdag: Deze morgen zonder zorgen, want iedereen had tot 7 uur uitgeslapen! Fruit, joghurt en cruslie voor het hele gezin, want die peuterpubers willen ALLES eten wat wij eten, ("jamjam") met een lekker eitje erbij.

Met zijn allen in de auto naar het nieuwe huis. Onderweg wat spuitbussen aangeschaft voor, of eigenlijk tegen, rode mieren en kakkerlakken. Leve de tropen in Amerika! Ben ik negatief? Ik hoop het niet, maar ik moet nog dat boek lezen van Charles Groenhuisen, dus... Het is wel te gek om hier te zijn ook hoor. Ik kijk mijn ogen uit. Het is echt Amerika. Maar wel een Amerika waar 66% spaans spreekt. Zoveel latino's dat het soms wel lijkt of ik in zuid Amerika ben. En dat bevalt mij wel ;-)

Vanmiddag hebben Es en ik een middagje met ons twee-en opgeeist. Pat zette ons af bij een van de grootste shopping centers in Miami. Giga shopping mal. We zijn eigenlijk alleen in Macy's geweest en hebben lekker koffie met cake gegeten en gekke mensen gespot. Dat moet je eigenlijk eens in de zoveel tijd een dagje doen Es! Dat is leuk! Was wel effe lekker zo met zijn tweetjes en we hebben ook nog wat kleren voor onszelf gekocht.

Naar huis met de metro, wat op zich ook weer een hele ervaring was. Hier wordt zichtbaar hoe het hier verdeeld is. Het openbaar vervoer wordt hier alleen gebruikt door de arme en voornamelijk zwarte bevolking. Het is echt niet aan te raden daar met je Macy's tassen in te gaan. Misschien overdrijf ik, maar ik voelde me niet prettig. Het komt ook omdat ik hier de 'regels' niet ken. In Brasil reisde ik helemaal alleen en dat voelde toch heel anders. Iedereen die een beetje geld heeft hier, heeft een auto. Alles, werkelijk alles, gaat hier met de auto. Ik hou van het openbaar vervoer, van mensen om me heen, het stadse leven. Niet dat ik helemaal niet van luxe houd, als het er is... (volgens mijn horoscoop zit dat bij mij verborgen)

Leuk dat jullie weer zoveel mijn belevenissen lezen! xxx

Donderdag, toch?

2006-11-30T07:43:00.000-08:00

Ben de tel een beetje kwijt. Gister was ik de hele dag alleen met de blonde beauties. Na de dagelijkse duik in het zwembad met Tess, zij kan trouwens al zelf naar de kant zwemmen, hebben we een middag tukkie gedaan. Lekker hoor zo 's middags op de bank liggen niksen.

In de middag zijn we gaan wandelen. Op de kade bij de zee, die honderd meter van het appartement af ligt en die we ook vanuit het raam zien liggen, zaten we even met zijn viertjes met de kop in de wind te genieten van de zilte zeelucht, toen ik in het water iets vreemds voorbij zag komen. Het leek een grote steen of een rots, maar het bewoog? Opeens kwam er een hoofd boven water van een... zeekoe! Ik vond het te gek, zomaar zo'n beest in het wild te zien! Tess die zag ook wat maar was er niet zo van onder de indruk als ik.

's Avonds vertelde Sylvian, een collega van Pat, aan tafel dat daar heel erg veel zeekoeien zitten. Het zijn hele trage beesten die veel aan de oppervlakte drijven. Vaak verwonden zij zich hierdoor aan de boten die daar varen. Dat is wel zielig. Ik begrijp alleen niet waarom ze daar dan niet weg gaan, ze hebben teslotte toch de hele oceaan tot hun beschikking. Misschien zijn zeekoeien niet zo slim, of ze houden van mensen, of... het zijn masochisten ;-)

Tess vroeg vanmorgen of ik lang bleef. Ik vroeg waar, hier in Miami? Jaaahh! Ik blijf 3 weken Tess, en dan ga ik weer naar mijn eigen huis. Wat moet je daar dan doen? Ehh, werken. Waarom? Omdat ik ook een eigen huis heb en dat moet ik ook betalen. Ohh. Kan niemand me komen aflossen? Alhoewel, ik ben natuurlijk onvervangbaar ;-)

Sylvian is wel een interessante man. Hij heeft 20 jaar in Miami gewoond, en weet er ontzettend veel over te vertellen. Hij werkt hier al een tijdje voor Patrick en woont nu zo'n twee uur hier vandaan. Hij vertelde o.a. dat de middenklasse hier uit Miami weg aan het trekken is omdat de verzekeringen zo verschrikkelijk hoog zijn hier. Ondertussen trekken er steeds meer rijke zuid Amerikanen naar Miami. Dit betekend voor het straatbeeld, nog meer jet-set. En de buitenwijken zijn arm, maar echt arm. Dat is Amerika.

Es is een boek aan het lezen wat gaat over Amerika en zijn amerikanen, van Charles Groenhuisen. Hij heeft erg lang in Amerika gewoond, of woont er nog, dat weet ik eigenlijk niet, en hij is wel te spreken over dit land met zijn grote contrasten. Ik wil het ook graag lezen. Hij hemelt het niet op, maar beschrijft hoe Amerikanen zijn en waarom ze doen wat ze doen. Ik wil ze graag begrijpen en misschien dat zijn boek me daarbij kan helpen.

Oh, telefoon.....

Het huis

2006-11-28T19:21:00.000-08:00

Half elf 's avonds, een record! Vandaag hebben we het huis bekeken. Het is alles meegevallen. Groot, maar wel gezellig. Het is aan het water, met of zonder krokodillen, daar zijn we nog niet uit. Essie was tevreden, en dat is belangrijk voor ons allemaal. Zij zal er met haar meisjes tenslotte de meeste tijd gaan doorbrengen. Plenty of space voor opa en oma ;-) en zelfs dan zijn er meerdere gasten te herbergen.

De meisjes hebben als dolle hondjes rondjes gerend, alle keukenkastjes van binnen en van buiten gestoft... De trap op en afge(kr)lopen, (ja, dit kunnen ze alledrie al zelf!) de douchecabines en waterkranen uitgeprobeerd, en buiten door het rare gras gelopen. Ik was de pechvogel die in een rode mierenhoop ging staan, maar ik was blij dat ik het was en niet die kleine moppies, die waren de eerst volgende 2 uur niet meer gestopt met huilen, dat kan ik je wel vertellen, want het deed best pijn en later jeukte het als de neeten.

Tess dr reactie op het huis was "leuk". Ze beseft het allemaal niet zo goed denk ik. Ze zegt wel al Lets go! maar dan maakt zij ervan Lets-se-go,en Bye bye! Heel schattig. Gelukkig voor haar is er Sesamstraat in Miami. In het engels natuurlijk maar dat maakt helemaal niet uit. Hier is het een uur! Veel te lang volgens Es en mijzelf.

Ik vermoed dat een aantal lezers gaan afvallen bij het lezen van zo veel kinder verhalen. Goed, dit is wat ik op dit moment doe, en het is ook weer een ervaring voor mij, ik beleef weer een nieuwe cultuur vanuit een hele andere kant...

Dag 5 alweer?

2006-11-28T05:47:00.000-08:00

T gaat snel! Het is dinsdag ochtend tien voor negen. Vandaag ontwaakt om zeven uur. Het gaat al steeds beter met het nieuwe ritme. Voor mij zeker aangezien ik niet gewend ben om om negen uur 's avonds in bed te liggen.

Zit even vrezelijk te balen omdat ik net een emailtje las van een klant waarvoor ik briefpapier heb ontworpen. Er is iets mis gegaan bij de drukker en ik kan er vanuit Miami niks aan doen...

Gister middag hebben we met alle vrouwen in ons prive zwembad gezwommen. Patrick was hard ;-) aan het werk in het appartement op de vijfde etage. Eigenlijk stond ie de hele tijd op het balkon te filmen, maar het gaat om het idee niet!? Na wat gespetter en gespatter en gezwaai naar de camera, begon het zomaar te regenen, en toen de meisjes blauw aanliepen.... zijn we er maar uit gegaan. Wel relaxed zo'n zwembad in de tuin.

Esther kreeg gisteravond koorts. Ze was al de hele dag misselijk. 's Avonds toen de meisjes sliepen stortte ze ook in bed. Nu gaat het gelukkig weer beter. De stress van de afgelopen weken komt er nu een beetje uit denk ik. Vandaag gaan we naar het nieuwe huis kijken. Vanmiddag om twee uur. Het lijkt wel of de twee look alikes nu met hun verkeerde beentjes uit bed zijn gestapt. Ze zijn een tikkeltje humeurig.

Ik moet echt de plaatselijke capoeira clup gaan bellen want ik voel me STIJF! Ik ben zo gewend aan het bewegen twee keer per week. Stiekem vind ik het wel een beetje eng om te bellen. Je moet t toch alleen doen, er alleen naar toe gaan, even daar doorheen. Het is tegelijkertijd te gek dat je overal waar je komt op de wereld capoeira hebt en je er altijd naar toe kan gaan om te trainen of te spelen.

Ik zei net tegen Es dat als ze hier echt gaan blijven ik hier kom overwinteren de volgende jaren... wie weet, hoe het loopt, we zullen zien.

dag 3 in the States

2006-11-27T07:45:00.000-08:00

Zo, het is half elf in de ochtend en we hebben er al weer een flinke dag op zitten. Tenminste zo voelt het. De tweeling ligt op 1 oor, of eigenlijk twee oren, Tess ligt op de bank in haar eigen wereldje, Es en Pat doen de nodige boodschappen, en ik zit achter de compu. Bewolkt vandaag. Ik hoop dat het nog effe lekker wordt want ik wil in het zwembad met Tess.

Het gaat al beter met de jetlag, of anders gezegd, de last die we hebben van het tijdsverschil wordt minder. Gister hebben we gelunched bij een oude studie vriend van Patrick. Zij wonen een paar blokken verderop. Dus met de auto. Alles gaat hier met de auto. Jammer als je zo van lopen en fietsen houdt, maar goed, dat trotseer ik dan en ga lekker lopen met Tessie om de buurt een beetje op mijn manier te verkennen.

Bij Danny en vrouw en twee schattige verwende meisjes en een face lift vriendin aan tafel. Dat was een hele amerikaanse ervaring. Heerlijk gegeten, voor ons was het eigenlijk avond eten tegelijk. Danny is eigenlijk Nederlands maar woont als 12 jaar in Amerika. Hij is getrouwd met een amerikaanse. Hun meisjes en 'onze' meisjes waren al snel samen aan het spelen en ruzien en alles. Grappig om te zien hoe kinderen communiceren ook al verstaan ze elkaar niet. De kinderkamers waren ingericht met de aller prachtigste barbie dingen en zelfs een giga stereotoren ontbrak niet aan het plaatje. Tess keek haar ogen uit maar mocht helaas nergens aan komen. Deze meisjes (van 4 en 5 jaar) zijn nog niet zo gewend om te delen.

Na het eten gingen we naar het huis van vriendin face lift. Op de 24 etage van het gebouw waar zij woont is een zwembad, boven op het dak. Super uitzicht over de Atlantische oceaan en lekker zwemmen met zijn allen dus. Was wel gezellig moet ik zeggen en ook leuk om amerikanen te ontmoeten. Ik ken nml helemaal geen amerikanen kwam ik achter. De vrouw van Danny vond ik aardig, maar dr face lift vriendin? Plastic van buiten en plastic van binnen, daar heb ik niks mee.

Es die zei na afloop ook dat ze wel effe moest gaan wennen aan dat amerikaanse geswans. Dat kneuterige en gezellge Hollands, daar kan toch niemand tegenop. En snoepen dat die kinderen deden... pfff, ga daar maar eens tegen vechten.

Al met al hadden we echt een leuke dag gehad.

Toen de kinderen dit keer op 3 oren lagen konden wij volwassenen ;-) eindelijk even praten en alcohol drinken... Over Amerikanen, face liften, Opa en Oma, relaties, man zoeken, (toen ik aan het woord was ;-) zaken doen en geld verdienen, eerste kind of tweede kind in de familie, dat soort zaken.

Ik knalde om half 10 in slaap en werd om half 6 weer wakker, samen met alle meisjes in huis. Dag 3 kon beginnehhh!

ps: Mams en paps, het gaat heel goed met de meiskes hoor, we hebben het hartstikke gezellig zo. Es heeft het er nog het moeilijkst mee op het moment. Ze is blij dat ik er ben, dus ik maak goed gebruik van mijn aanwezigheid...? Dikke kussen en take care!

Welcome to Miami...

2006-11-25T12:50:00.000-08:00

25 november 2006

Vrijdag ochtend ging de wekker al vroeg op de Koperslagerij. Met alleen een trui en een dun jasje ging ik op weg naar Schiphol, alwaar ik de fam. Muller, Esther van Schaik (want zo heet ze nog, vertelde ze me gister) en papa en mama, circa opa en oma ontmoette. Opa en oma hadden besloten om toch mee te gaan om ons uit te zwaaien. Dat was wel nog even gezellig. Moeilijk ook, bij het afscheid, maar de reis verliep buitengewoon goed en we konden overal snel doorheen fietsen, wat wel erruge mazzel was met 3 van die meiden. Wonderlijk lief waren ze al die tijd.

Pat had bij het vliegveld een auto geregeld en toen we helemaal kapot in de auto zaten, het was voor ons al 1 uur snachts, begon Pat enthousiast te vertellen over Miami. Wij dachten daar met zijn allen het onze over... en toen er geen reactie kwam van geen van de vrouwen hield ie ook maar op ook...;-)

Het appartement is heel mooi en heeft een zeer zacht tapijt waarin je voeten half verdwijnen. De meisjes zijn zo lief en helemaal van slag tegelijk. Het tijdsverschil nekt ons met zn allen nog wel een paar daagjes. Vanmorgen zaten we om half 5 aan de eieren met spek! Om half 10 was ik weer doodmoe en sliep toen weer zo'n anderhalf uur. Vanmiddag gingen we dan met zn allen in 'onze' nieuwe auto boodschappen doen. De zon schijnt de hele dag al lekker door, het is hier 26 graden ;-) In de supermarkt zijn we een attractie. Alle latino's hier hangen over de kar. Que lindo! Are they yours? All sisters? Yes. Anything else?

Met mijn zusje gaat het naar mijn idee redelijk goed. Ik denk dat ze net als ik nog in een soort vreemde roes zit en voor haar komt er natuurlijk nog veel meer bij kijken. Ik zie nog niet zo voor me allemaal, maar ja het is dan ook dag 1 in Miami...

Amsterdam

2006-07-02T12:48:00.000-07:00

T is zondagavond en ik ben in Martine dr huis in Amsterdam, samen met Yves. Kan er geen genoeg van krijgen over Brasil te praten en dat gaat goed met Tienie, die daar samen met mij was. Dan begrijp je elkaar toch beter niet?

Ben donderdag thuis gekomen en heb toch wel een zware kater, al is ie niet zo zwaar als anders aangezien het hier meer zomer is dan in Brasil en dat maakt een hoop goed. Jammer dat Brasil verloren heeft, had ik Brasil nog even heel dicht bij kunnen halen...

Misschien ga ik wel gewoon doorschrijven op mn blog nu ik weer thuis ben. Is er nog iemand die het leest? Het maakt me eigenlijk ook niet uit, vind het gewoon prettig om te schrijven, en het is ook erg handig als ik geen zin heb om mn verhaal nog eens te vertellen!

De plantage

2006-06-25T17:42:00.000-07:00

Raar, echt, ik ben in een andere wereld! Aangekomen in Pocos de Caldas, waar ik morgen een koffieplantage ga bezoeken om een reportage te maken. stap opeens in de wereld van de braziliaanse jet set. Salvador achter me gelaten met veel verdriet. Meste Moraes bracht me naar de airport met zijn auto, wat wel relaxed was. De hele dag in het vliegtuig, de bus en de taxi gezeten, voordat ik eindelijk hier aan kwam. Verkijk me elke keer weer op dat reizen, het duurt altijd langer dan je denkt.

De laatste dagen in Salvador waren regenachtig maar ik heb daar niet zo erg veel last van gehad. Forro gedanst tot mn slippers stuk waren en mijn laatste capoeira spel met mestre Moraes gespeeld zaterdag in de roda van Gcap. Kreeg tussendoor nog een sms van William dat Chris en Seb een meisje hebben gekregen!! Super leuk, ze heet Stella Marie.

Pocos de Caldas ligt in het zuiden van Minas Gerais, waar ik eerder deze vakantie ook al was. Had ik dat geweten, had ik daar eerder heen gegaan, maar er was enige onduidelijkheid ontstaan over de lokatie van de koffieplantage, het bleek toch niet in Bahia, en toch ook niet in Sao Paulo.... Ik ben bijna verbaast als ik daar morgen aankom, hoop maar dat ik in de goede stad zit nu ;-)

Het is echt europa hier, maar dan in Brasil, heel raar. Alles recht, fietsen.. en geld, wat nog het vreemdste is eigenlijk. Krijg meteen zin om van alles te gaan eten en dure mooie kleren te gaan kopen. Maar goed dat ik er geen tijd voor heb.

bijna thuis

2006-06-23T10:00:00.000-07:00

Pfff, wat gebeurt er veel tijdens mijn afwezigheid! Of lijkt het maar zo? Lieve opa en oma, ik weet dat jullie mijn verhalen lezen, ik denk aan jullie hier en ik kom jullie heel snel een hele dikke knuffel geven als ik terug ben.

Mijn laatste dagen in Salvador. Zondag ga ik naar de fazenda (koffieplantage) waar Thomas koffie van heeft gekocht. Ik blijf daar tot dinsdag en vlieg dan terug naar Nederland. Ondertussen ben ik aan het genieten van mijn laatste week hier en intussen ben ik ook nerveus aan het worden omdat ik terug ga. Uitgerust zal ik niet zijn vrees ik. Maandag heb ik de hele dag voor mezelf gereserveerd en ben ik gaan wandelen naar en aan het strand. Effe mijn gedachten de vrije loop laten van drie maanden in Brasil. Er stond een stevige wind en het was heerlijk. Dinsdag ben ik met Alan (een braziliaanse jongen die ik ken van de capoeira groep) meegegaan naar zijn huis. Daar vele familieleden ontmoet die met zijn allen bij elkaar wonen en door elkaar heen kroelen. Wat een verschil blijft dit toch met mijn eigen leventje in Amsterdam. Ik vind het heerlijk, zoveel mensen, warmte en gezelligheid. Zie er dan ook een beetje tegenop om weer in mijn huisje te gaan zitten, meer nog omdat nu ook nog mijn lieve zus met man en zus en mijn allerliefste nichtjes ver weg gaan wonen...

Pfff, vele dingen spoken door mijn hoofd. Wat heb ik nog meer gedaan deze afgelopen week... Gister gaan dansen in Pelourinho. Het is Sao Joao, een feest wat oorspronkelijk uit de binnenlanden van Brasil komt, met Forro, een volksdans, waar je Heel ´gezellig´ op kunt dansen. Was erg goed en warm en gezellig. Nog twee daagjes nu, denk dat ik niet meer kan schrijven, pas als ik thuis ben.

Tienie is weg...

2006-06-19T11:13:00.001-07:00

Gister was het dan toch echt zover; Tienie ging weer naar Nederland. Pffff, dat was effe slikken! Het is zoooooo snel gegaan allemaal, maar ik kan alleen maar zeggen dat we een super tijd hebben gehad hier, hoewel ik nog een week te gaan heb, voelt het vreemd om hier achter te blijven. Gelukkig heb ik hele goede mensen leren kennen die ik ook weer vrezelijk zal gaan missen als ik weg ben. Maar wat kan ik zeggen, het is fijn om te reizen, en het is fijn om gemist te worden. Het is pijnlijk, maar ook tegelijkertijd fijn om te missen. Al die sterke gevoelens maken je heel veel duidelijk, hoe verwarrend ze ook mogen lijken.

Gister was het ook de dag van de tweede wedstrijd van Brasil, tegen Australie. We hebben de eerste helft bij Narvarro gekeken (in zijn spookhuis...) En besloten toen om de tweede helft in onze pousada te gaan kijken aangezien Dona Marcia zo beteuterd keek toen we vertelden dat we ergens anders gingen kijken. In de pauze gingen we op weg, samen met Helen. Maar we treuzelden een beetje en misten daardoor het eerste doelpunt van Brasil. Was wel grappig om dat op straat mee te maken omdat ineens heel Brasil begon te stuiteren! Dus wij rennen naar de pousada waar het feest inmiddels was losgebarsten. Het bier was niet aan te slepen gewoon, en er was churrasco (barbeque) en salade en een handtastelijke zoon (min puntje van de middag) Na de wedstrijd hebben we met zijn allen Martine uitgezwaaid, die met de taxi, vergezeld door Daniel, naar het vliegveld ging. Lieve Tienie, het zal wel raar zijn, nu lees je mijn verhalen weer thuis. Maar ik zie je al heel snel weer en ik geef alle liefde en kusjes van je door hoor ;-)

Wat hebben we verder nog gedaan, feestjes gehad natuurlijk, en meer en meer capoeira, waar we geen genoeg van kunnen krijgen...

Tienie is weg...

2006-06-19T11:13:00.000-07:00

Voetbal...

2006-06-15T11:11:00.000-07:00

Dinsdag middag was het dan zo ver, Brasil moest voetballen voor de wereldcup! De sfeer op straat was feestelijk gespannen en deed me erg aan het ´oud en nieuw gevoel´ denken. Heel veel vuurwerk en natuurlijk een grote groen gele gekte. Tiene en ik besloten op het laatste moment om de wedstrijd niet in onze pousada te gaan kijken met Dona Marcia en haar kinderen, vrienden en buren, maar bij Narvarro, een nieuw gemaakte capoeira vriend.

Een gekke gewaarwording moet ik zeggen, toen we aankwamen in zijn huis. Een super groot huis met heel veel kamers, maar helemaal leeg. Er stond een enkele kapotte stoel en een tafel en er hingen allerlij lijstjes aan de muur zonder foto´s. Niet echt ons idee van DE plek om onze eerste voetbalwedsrtijd in Brasil te kijken. In een van de kamertjes zat een wit behaarde man in boxershort. Dit bleek de vader van onze nieuwe vriend, waarmee Narvarro samen in dit enorme spookhuis woont. Even later kwam Narvarro met zijn warrige krullenbol langsstormen met een hoofd als een aardbei...

(beetje veel gedronken gister??)

Uiteindelijk zaten we goed en wel geinstalleerd voor de tv, met cola en popcorn. De uitslag van Brasil-Croatie weten we natuurlijk allemaal he...!! Bier en andere alcoholische dranken waren niet aanwezig want we hadden een uur na de wedstrijd capoeira training. We hebben dit gemis wel weer dik goed gemaakt na de training toen het feest pas echt goed losbrak op het plein van Santo Antonio... Morgen speelt Nederland weer en zondag Brasil. We hebben de mensen van de pousada ons hele nederlandse repertoir geleerd, zodat we niet de hele tijd met zijn tweeen hoeven te zingen.

Het weer is nog steeds k.t met peren, ja lach maar!

We trainen ons suf bij GCAP en bij Daniel thuis, samen met Helen en Alan, allen studenten van GCAP (capoeira groep) Het is erg leuk, we maken veel muziek en spelen capoeira. Zo af en toe brengen we hele dagen daar door met zn allen, eten, drinken, dansen muziek maken en kletsen. Goed leventje heb ik toch!

Tienie gaat zondag al naar huis, dat wordt dikke tranen huilen, net als de vorige keer, toen Tienie in haar eentje nog een dag in Brasil moest blijven. Nu blijf ik nog 10 dagen. Pffff, ik wil nog wel een heel jaar blijven!

Er mag weer gereageerd worden hoor!, vind k zo leuk ;-) DAg iedereen, tot snel alweer!

Demorar....

2006-06-12T08:30:00.000-07:00

Hehe, eindelijk ben ik in mijn blog gekomen, werd al zo chagerijnig dat ik het voor de tweede keer bijna had opgegeven, maar daar ben ik dan eindelijk weer eens! Computers.....

Hoog tijd om alles op te schrijven, ben alweer zo veel vergeten. Kan het kort houden door te zeggen dat Martine en ik hier de beste tijd ever hebben, en dat ondanks de vele regenbuien die ons land (Brasil) tijstert in deze winterperiode, maar ik ga het niet zooo kort houden, er is zo veel gebeurt...

Waar te beginnen, Martine en ik zijn een paar dagen op reis geweest. Eerst naar Cachoeira, waar we een candomble sessie hebben meegemaakt. Candomble is een religie die de afrikanen hebben meegebracht toen ze als slaven naar Brazilie werden gehaald. We hebben niet het geduld gehad om alles te zien, achteraf misschien jammer, maar inmiddels zijn we wat meer op de hoogte van de gewoontes en rituelen binnen de candomble sessies, en dat voelt beter, dus van de week gaan we met een meisje mee naar een sessie in Salvador. Helene, dit meisje, kennen we van de capoeira groep waar wij trainen en zij gaat regelmatig naar dit candomble huis. Interessant, ben benieuwd, ik hou jullie op de hoogte...

Cachoeira is een coloniaal stadje aan de rivier, erg mooi en vooral erg rustig. Na alle hectiek in Salvador, waar het 24 uur per dag leeft, was dit een hele verandering. Omdat het winter is, is er geen toerist te bekennen, wat op zich helemaal niet erg is, maar wat betekend dat het hele dorp totaal uitgestorven is. Nadat we savonds de film Cidade Baixo hadden gekeken in de pousada, wat gaat over een wijk in Salvador waar wij ook regelmatig komen, hadden we bedacht dat we, net zoals in deze film, met de boot van cachoeira terug naar Salvador gingen varen. Over de rivier.

Bij navraag bleek deze boot niet meer te varen, jammer, leek ons zo romantisch. Maar waarschijnlijk vanuit Maragojipe, een ander dorpje een stukje verderop aan de rivier, ging wel een boot. We besloten daar heen te gaan. De bus reed ons door een heleboel kleine dorpjes en super mooie natuur, wat op zich al genoeg was om onze trip geslaagt te laten zijn. Maragojipe, een net weer iets groter dorpje was erg mooi, maar helaas geen boot naar Salvador. We hebben daar de motortaxi genomen naar het plaatselijke strandje. Helaas geen zonnige dag, dus we hebben 3 liter cola gedronken op het terras met onze twee nieuwe motortaxi vrienden. Was weer een bijzondere ervaring, zonder helm over de hobbelige weggetjes scheuren. Ja mam, niet verantwoord (...) Maar de tweeling (de twee jongens die ons reden waren broers) zorgde goed voor ons en ze hebben ons nog wat andere mooie plekjes laten zien die het dorp rijk is.

Weer terug in Salvador ging het capoeira, feest en drink leven weer verder alsof we niet waren weggeweest. Martine gaat zondag alweer naar huis, en mijn tijd zit er over twee weken al weer op. Het gaat veel te snel, we willen nog zoveel doe, maar ja, dat blijft altijd wel denk ik. Ik ga de laatste paar dagen van mijn verblijf in Brasil nog naar de koffie plantage om een reportage te maken voor het bedrijf van Thomas, mijn oom. Na enige verwarring bleek deze plantage niet in Bahia te zijn, de staat waar ik nu zit, waar Salvador de hoofdstad van is, maar in de staat Sao Paulo.

Vanuit daar vlieg ik dan weer terug naar Holanda.... brrrr, nog even iet aan denken. Hoewel ik jullie trouwe lezers ook heel graag weer wil zien en ik ook best zin heb in de zomer in Amsterdam.

T is hier trouwens een gekkenhuis aan het worden door de wereldcup. Alles is hier groen en geel, en iedereen praat alleen nog maar over voetbal. Gister hebben we in de pousada naar de wedstrijd Nederland-Servie gekeken, met Dona Marcia en andere bewoners van de pousada. We hadden een oranje taart gebakken en fanta gekocht. Feest natuurlijk toen we wonnen, al was Nederland niet echt dat je zegt van sterk, maar goed. Net na de wedstrijd kwam er een auto voor rijden, met Mestre Moraes, (onze capoeira trainer hier) en zijn leerlingen, die kwamen onze overwinning met ons vieren! Lief he! Dus wij naar het cafe om de hoek.... (het was hier nog maar 12 uur smiddags) Dat wordt wat dinsdag als Brasil gaat winnen....Dan gaan ze volledig door het lint. Te gek om dit feest te mogen meemaken hier in Brasil!

capoeira en zon!

2006-05-30T07:01:00.000-07:00

We hebben de afgelopen dagen zoveel capoeira gespeeld dat we gister besloten maar even een dagje ´rust´te nemen op Ilha de Mare, een eilandje in de baai van Salvador. Na een busreis van een uur, dwars door de favelas van Salvador, kwamen we aan bij de boot die ons naar het eiland moest gaan brengen. Alleen, het was maandag, en er waren niet veel mensen die savonds weer terug keerden, dus ging er geen boot terug. Jammer, maar niet getreurd want het strand naast ons zag er ook niet verkeerd uit. We hebben daar onze maandag doorgebracht mat Moqueca (een heerlijke visschotel met oa. cocosmelk en palmolie) cola, bier, zonnebrand, zee, boekjes, koekjes en ons als maar beter wordende humeur ;-)

De zon scheen weer! Joehoe! We hebben echt een paar dagen alleen maar regen gehad, wat ons toch wel een beetje begon te irriteren, ook al hebben we heel erg veel capoeira gespeeld en gezien, en aan feestjes ook geen gebrek gehad. Was een heel bijzondere ervaring toen we met een groep braziliaanse capoeiristas in een bar aan zee aan het dansen waren; wij stonden onder t afdakje, en het stormde en regende zo hard dat de golven zowat naar binnen sloegen en de palmbomen moeite hadden overeind te blijven, maar het bleef warm en het was indrukwekkend, een echt tropische ervaring, met zn allen schuilen, en de samba op de achtergrond...

We willen naar Cachoeira, maar als we het goed begrepen hebben, staken de bussen hier in Salvador, dan kunnen we dus niet weg. We gaan het vandaag uitzoeken.

regen, ook in Brasil....

2006-05-26T12:30:00.000-07:00

Waar ga ik verder, zo veel gedaan, al lijkt het alsof we de hele tijd geen .... uitvoeren. Dinsdag zijn we naar de expo van Sebas gaan kijken. Sebas is een nederlandse jongen die met twee vrienden (nederlandse en een braziliaanse) een expositie hier in Salvador heeft over streetart. Nadat we het eindelijk gevonden hadden wilden we toch ook wel even de ´consul´van het Nederlands consulaat ontmoeten. (hier was nml. de expositie van Sebas) Nadat de zeer onderdanige assistent de deur voor ons had opengemaakt konden we de expo bekijken.

De volgende dag gingen we terug om nog wat fotos te kunnen maken. Hans, de ´consul´was op dat moment in het gebouw en we hebben even met hem koffie gedronken en gekletst. Altijd goed, dat soort mensen te kennen, je weet maar nooit wat het opleverd. Hij werkt veel met kunstenaars en organiseert bv. ook de Bienale.

Met Tiene geshopt in ´Baixa de sapatairas´. Een wijk in Salvador waar alleen maar goedkope shopjes zitten. Veel gekletst met de verkopers om het portugees warm te houden, niks gekocht, voorlopig.

Bij terugkomst in Pelourinho zagen we dat er vanalles werd opgebouwd. Bij navraag bleek er die avond feest te zijn ter ere van ..? Het feest viel een beetje in het water, letterlijk. Het regent hier een beetje ;-( Het is dan ook regentijd, dus we hadden dat kunnen verwachten. We lieten ons er niet door uit het veld slaan. We hebben lekker biertjes gedronken en heel veel gekletst, vooral met elkaar, effe lekker in het nederlands.

Eenmaal in de pousada waren we wel wat aangeschoten. We besloten dat we de volgende dag de kamer waar we in sliepen volledig gingen omgooien, maar tot nu toe zijn we daar nog niet aan toegekomen.

Woensdag zijn we dan toch naar het strand gegaan. Eindelijk na al die tijd de Braziliaanse zee te zien en te horen, wow, dat was echt fijn. Heel veel golven en heel weinig mensen. Wat surfers en wat voetballers, en wij. We werden meteen door een barman op een stoel gezet, op het strand, waar we hebben gegeten. De zon was niet heel erg overtuigend aanwezig, maar Martine is toch verbrand op dr schouders. Bedriegelijk, die braziliaanse zon. ´s Avonds zijn we gaan trainen bij Boca do Rio.
We zijn nu een beetje in de war omdat het zo leuk is daar. Relaxte groep, goede capoeiristas, heftige goede trainingen. Dit voor mijn nederlandstalige capoeira vrienden; moeten we nou bij Moraes gaan trainen of hier blijven.....?????

Met deze ´capoeira´groep zijn we naderhand ´Açai`gaan eten. Een aanrader! Een soort ijs toetje, met oa. guarana siroop, banaan en cruesli. Goed voor een dosis energie en super lekker.

Donderdag een birimbau gekocht, lekker rondgelopen, ideeen bedacht voor een artikel wat we gaan maken voor Reload, een skate, surf en snowboard magazine. In het hostel birimbau getokkeld en liedjes gezongen. later zijn we naar een bardancing om de hoek gegaan waar een Forro bandje speelde. Super gezellig tentje en een zeer aantrekkelijk bandje ;-) We werden echt bestormd door de mannen daar, maar we hebben ze allemaal afgewezen! Knap he, Ha!

Vandaag is het echt een regenachtige dag. Laat opgestaan en relaxed ontbeten. Vanavond gaan we trainen bij Boca do Rio. Hopelijk wordt het wel wat beter weer, verder is Brasil Ultimo!

Ik eet wel veel, maar zooo veel...

2006-05-22T08:00:00.000-07:00

Illie, dit was echt niet het geval dit keer hoor met dat bord op die weegschaal. Ik had wel wat opgeschept, maar 800 gram? T zal toch niet ;-)

(in gedachten ben je bij ons hier in Salvador Illie! `he, wat, waar gaat het over???)

Salvador en Tienie!

2006-05-22T07:26:00.000-07:00

Vrijdag avond ´Bellisima´ gekeken in de pousada bij Dona Marcia en Meire, haar dochter. Had eerst nog even rond gelopen in Pelourinho, en bedacht me toen ineens dat het bijna negen uur was, Bellisima tijd! Bellisima is een braziliaanse soap. Zo zijn er nog veel meer soaps, bv; ´Cobras & Lagartas´, ´Cinha Moca´ Ik ken ze allemaal nu. Het is erg goed voor je portugees. Verder vind ik er niks aan, k zie het gewoon als een studie! ;-)

En afgelopen zaterdag kwam Tienie dan. Ik haar opgewacht op het vliegveld, wat een behoorlijk eindje met de bus nog is. Super leuk om haar in Brasil te ontmoeten, ik was er helemaal zenuwachtig van geworden, net of mijn vriendje door die deur naar buiten zou komen.

In de pousada zijn we naar een andere kamer gegaan, daar kunnen de luiken helemaal dicht zodat het lekker donker is als je wilt slapen. Wel bloedheet met de zon erop, maar confortabel.

Ja, het was toch zaterdagavond he, en ik had een flesje van de beste cachasa (Braziliaanse rum, waarmee caipirinhas worden gemaakt) mee genomen vanuit BH...

We hebben ons samenzijn meteen goed gevierd die avond. In een bar kwamen we in contact met een groepje Brazilianen, vrienden van hun studie, met ook hun ´professor´. Sociologie studenten. Leuke mensen, en lekker feesten! Later naar een danstent gegaan en ´thuisgebracht´. Weer een lijst met emails uitgewisseld, ook voor de fotos die ze gemaakt hadden met ons er ook op natuurlijk.

De volgende dag hadden we alletwee een steen in ons hoofd. Lekker langzaamaan gedaan, een goede ´kater maaltijd´ klaargemaakt, met suco en water, veel water...

Er is dus een drankje hier wat wij ook gedronken hebben, het heet Cravinho en het is hEEl lekker, het bestaat uit Cashasa, kruidnagel, suiker en kaneel. Maar ga het maar niet combineren met caipirinha en bier! Gewoon geen goed idee. ;-)

Verder zijn we op zoek gegaan naar het Nederlands consulaat, waar een expo is (of was) van Sebastiaan, een nederlandse jongen, die samen met een vriend en een braziliaanse jongen, een expo over street art heeft hier in Salvador. Na veel gezoek, bleek het bij ons om de hoek te zijn. Maar dicht. We gaan vandaag nog even kijken of het er nog is. Hopelijk wel.

Tís trouwens erg lekker zomer weer hier. Martine had alleen maar wolken en regen op de nederlandese televisie gezien bij Salvador, maar we hebben nog geen drupje gevoeld. Vandaag lekker naar het strand, bedenk ik me zonet...

We hebben eigenlijk wel heel veel gedaan gister, we zijn gaan kijken bij Gcap, (een capoeira angola groep hier in Salvador) Ze zitten in een ander ford nu, want Santo Antonio wordt verbouwd. Maar ook hier een dichte deur, helaas. Vandaag is er training bij Boca do Rio, ook een capoeira groep. We hebben uitgezocht waar het is en het is heel ver. Misschien gaan we er heen met de bus en terug met de taxi, maar we weten het nog niet zeker.

Enneh Tienie, ik vind het super tof dat je er bent!

Salvador!

2006-05-19T07:36:00.000-07:00

Wow, wat een verandering zeg. Gister avond aangekomen op het busstation van Salvador. Vandaaruit een taxi genomen naar Pellourinho, het oude centrum van de stad. Na een zoektocht naar de pousada, (hostel) ik wist nml de straat en de naam van de eigenaresse, maar niet het nummer van de pousada... handig he! Na wat ge-sms met William kwam Donna Marca herself me afhalen vanaf het pleintje vlakbij. Super fijne pousada, een goed bed, dat vind ik altijd t belangrijktste. Na een douche ben ik in een diepe slaap gestort waar ik zo´n 10 uur later pas weer uit ontwaakte.

In de pousada is een hondje die graag slippers en ander schoeisel eet. Daar weten Ilma en Ronnie wel van he! ;-) Grappig beestje,dat wel.

Gister onderweg, zo rond twee uur in de middag, had ik wel honger gekregen en toen de bus stopte bij een eetgelegenheid, nam ik t ervan samen met een brasiliaanse die ik in de bus had leren kennen. Het eten kon je zelf opscheppen en was maar 1,50 (reais, dit is ongeveer 70 eurocent) per 100 gram. Lekker veel eten dus, was mijn gedachte... Kom ik bij de kassa, zet die dame daar zonder blikken of blozen een super de super groot bord op die weegschaal, en daarna mijn plastic bakje met eten daarbovenop. 14 reais! Ja, dikke ... Dus ik zeg tegen deze dame, `eu so quero levar meu comida, nao comer aqui, entao, eu nao devo um prato!` ofterwijl; ´ik wil mn eten meenemen in de bus, niet hier opeten, dus ik hoef geen bord!´ Ze keek me aan, nou eigenlijk keek ze dwars door me heen, of ik gek was en ze geen idee had waar ik het over had. Goed, ik had geen zin in een ruzie met deze nogal forse dame, dus ik heb met een zuur gezicht de rekening betaald en met een nog zuurder gezicht mn eten opgegeten, want het was ook nog eens niet lekker! ´ruïn´!

Ik kon jammer genoeg ook mn ei niet kwijt bij de brasiliaanse, die toch ook een flink bedrag moest afrekenen voor haar ´bord´. Na mijn relaas knikte ze alleen maar naar me, zo van, ´ja meid, welkom in de grote boze wereld´. Achteraf kon ik er wel om lachen, gelukkig, en ik heb weer wat te vertellen op mijn blog!

En nu zit ik dan in een van de vele internetcafes in Salvador. Zo gek om hier weer rond te lopen. Het is zo bekend en toch weer zo vreemd. Opeens allemaal mensen die me lastig vallen met toeristen verkooppraatjes en troepjes. Het is vooral heel gek omdat ik nu alleen hier rond loop. Vind het wel prettig dat Martine morgen komt,kan ik effe wennen aan deze, zo compleet andere omgeving.

Het afscheid van BH en dan met namen de familie de Sousa, was erg emotioneel. Het besef dat ik weg was, kwam bij mij pas toen ik ook echt weg was, en toen heb ik in de bus ook effe lekker mijn tranen de vrije loop gelaten. Wat ik me vooral realiseerde toen ik eenmaal in de bus zat, was hoe rijk en bevoorrecht ik eigenlijk ben. Ik kan gaan reizen, mensen ontmoeten en culturen leren kennen. De mensen die ik heb leren kennen in Belo Horizonte, kunnen dit allemaal niet. Het enige wat ze doen,is mij in hun huis en hun leven toelaten, me alles geven wat ze hebben, en me dan weer bij de bus afzetten. Het doet pijn om te zien, er zouden niet zulke grote verschillen moeten zijn. Tegelijkertijd ben ik bevoorrecht dat ik deze mensen heb mogen leren kennen,juist doordat ik de mogelijkheid heb. Te zien hoe mensen met zo weinig middelen toch gelukkig kunnen zijn; Meire, Natalia, Nayane, Juri, Livia, Batiste, Jenaye, Anaflavia, flavinha en Dona Maria, obrigado e ate a viesta!

Het afscheid van de mensen in Ciame was ook moeilijk. Vooral de kinderen vond ik moeilijk om achter te laten. We hebben nog zeker contact over de tapijten, de ik ga exposeren in Santa Jet, een heel mooie winkel met zuid amerikaanse spullen in Amsterdam. En hopelijk volgen hieruit meerdere projecten, we zullen zien.

Dikke kus voor iedereen in Holland, ik ga lekker verder genieten hier in Salvador da Bahia!!!

Lua cheia, Dia cheia

2006-05-13T18:35:00.000-07:00

Ninguem vai chegar do mar
Nem vai me levar daqui
Nem vai calar minha viola
Que diz desconsola
Chora notas pra ningem ouvir
Minha voz ficou na espreita
Na espera
Quisera abrir meu peito
Cantar feliz
Preparei para voçe uma lua cheia
E voçe nao veio
E voçe nao Quis
Meu violao ficou tao~triste, pudera
Quem dera abrir janelas
Fazer serao
Mas voçe me navegou
Mares tao diversos
E eu fiquei sem versos
E eu fiquei en vao

Toquinho/Chico Barque
(van de cd, Toquinho, 30 Anos de musica)

Gister was het vrijdag, en het begin van het ´volle maan´ weekend. Naast de volle maan was het ook een onverwacht volle dag. ´s Ochtends gingen we met de percussie groep plus percussie professoren met een prive bus naar een universiteit in het centrum van Belo Horizonte om daar een presentatie te geven.

Met een groep dolle kids als een gek herrie lopen maken daar in dat gebouw. Het was een groot succes. Daverend applaus, trotse kinderen en tevreden professoren. Na dit super gezellige uitje ging ik Livia ophalen om naar de stad te gaan. Weer terug naar het centrum. (niet echt handig geregeld) Met Livia een markt bezocht met heel veel tricot en borduursels. Druk druk druk met voornamelijk mulheres (vrouwen) Wel mooie dingen gezien, niks gekocht. Om half zes kwam ik thuis aan met enorme honger. Snel wat naar binnen gepropt, omgekleed, de heuvel op, de heuvel af, de volgende heuvel op. Een half uur te laat bij de capoeira training. Nog zwetend van het klimmen sla ik op de pandeiro. (tamboerijn) Na 1 liedje moet ik spelen, en nog een spel, en nog een spel, tot dat ik met alle leerlingen plus met de leraar heb gespeeld.

Medonha, de capoeira leraar, had me gezegd dat we zondag een roda zouden hebben, dit ter ere van het feit dat ik weg ga. Ik had hier dus totaal niet op gerekend op de vrijdag avond en het viel me zwaar, dat kan ik jullie wel vertellen. Ik heb er ook super van genoten. Rood als een tomaat en dodelijk vermoeid maar toch met hernieuwde energie.

Maar met de beentjes omhoog op de bank liggen was er nog niet bij. Na de training ging ik eten bij Livia, haar moeder had speciaal voor mij Stroganoff gemaakt. Jammie, jammie, daar heb je wel zin in na zo´n training. Tot overmaat van ramp ;-) had ik ook nog een afspraak om te gaan dansen die nacht. Goed, omdat ik toch niet slaap met volle maan, (moet ik hier trouwens echt niet vertellen want ze zijn hier ontzettend bijgelovig) besloot ik om gewoon maar te gaan dansen. Na 1 cuba libra was ik dronken. De ´musica o vivo´ maakte weer een hoop goed.

En toen was het vandaag. (zaterdag) Geen .... uitgevoerd. Lekker gerelaxed en genoten van de drukte in het huis van Natalia, Najanne, Meire, Dona Maria, Kaka, en Juri. Moest mn kleren wassen maar kon het niet opbrengen. Misschien ga ik wel dinsdag weg! Wat een luxe dat ik dat kan denken en het ook nog kan doen. Hier geloven ze allang niet meer dat ik weg ga, omdat ik het maar blijf uitstellen. Maar ik ga wel hoor Tienie, maak je geen zorg! Ze willen ook niet dat ik weg ga, ik heb er iets op bedacht. Ik zeg nu steeds; ``vida e longe, um dia eu volta aqui``
(het leven is lang, op een dag kom ik terug)

Mn laatste dagen in BH

2006-05-11T09:15:00.000-07:00

Wel eens een tropische regenbui meegemaakt? Het is vandaag wat frisser dan anders. Gisteravond barstte de hemel boven Belo Horizonte volledig los. Ik had afgesproken met Rocherio om naar zijn restaurant te gaan waar een feestje was met in het bijzonder cachaça ;-)

Dus ik na de capoeira direct naar ´huis´gelopen, de regen en wind trotserend. Besloot Rocherio om maar niet te komen vanwege deze regenbui....

Hij is nu een speciaal middagmaal voor mij aan het maken (hij is de kok hier in Ciame) Om dit voorval een beetje goed te maken. Ik had natuurlijk kunnen bedenken dat de Brazilianen van suiker zijn!

Mijn laatste dagen zijn geteld in BH. Maandag vertrek ik richting Salvador. Zal het ontzettend gaan missen hier, maar heb ook erg veel zin om meer van Brasil te gaan ontdekken...

just when i needed you most....

2006-05-07T16:15:00.000-07:00

En als je het echt nodig hebt, schrijft er opeens niemand meer! Ik heb het effe moeilijk dit weekend, ben grieperig en verlang ernaar om ontzettend geknuffeld te worden, met mn vrienden en/of familie te zijn en lekker nederlands te praten...

Nog 2 weekjes en dan komt Tienie!

Thomas, ik weet niet of je mn blog leest, maar ik ga samen met Tiene naar Cachoeira. Ik denk dat we zo rond eind mei gaan, je hoort nog van me!

Fietsen

2006-05-05T08:41:00.000-07:00

Yesterday I went to the house of Rocherio together with Soria. They both work at Ciame and The wife of Rocherio makes a lot of nice things all by hand wich we realy wanted to see. We decided to go on the bike. I had to take a bike from someone else and after I got one me and Rocherio went to Sorias house to pick her up. The experience of biking after all this time (in Holland I bike every day) was great. Although it is not easy here because there are a lot of hills.

Rocherio lives in another part of BH so we had a nice ride through the city. When we entered the garden of Rocherios house, a woman gave us a bottle of water. (why, in Brasil does it always seems like everybody knows where Im going!) And after passing to more little nice houses we entered the house of Rocherio. His wife is a lovely sweet real Mineiro woman. The things she made were already spread out on the table. Realy nice, lots of handcraft things. After this, once again, loads of food appeard on the table and we had a dinner together and loads of fun since Rocherio makes me laugh all the time. He is a Carioca, wich is someone who comes from de state of Rio.

He said, (Tienie, maybe we can go!) that he has family in Rio and I can go there anytime I want.

This morning I went to Ciame with the bike and wow, i had pain in my bunda! I made a lot of photos today here in Ciame. This morning of the kids making the carpet, and other photos that give an impression of the place.

In Brasil, the people in general are very jelous. Every time i want to do something with someone, another person is jelous and wants to go too, or just speaks it out loud. I think in general this is the same with people, but the difference here is that people are very open about it. They say just what they feel. For me this is strange because Im not used to it. But it makes me laugh as well, all this temperament, i kind of like it.

Its time for a comment guys, I have the feeling no one read my blog anymore!

I do receive a lot of emails though and that makes me feel good. Its good to know there a people waiting for me and even miss me.

Oh, Quincinho, a grazy guy that says all the time that he loves me, wants me to write about me and him danced together today! So now I did! He is grazy but good to know because he is 'the man' in the streets of Vera Cruz, the earea where i stay, wich is not always so save. So i keep him as my friend...

donderdag 4 mei

2006-05-04T05:43:00.000-07:00

Maandag verliep iets anders dan gepland, zoals in Brazilie wel vaker het geval is. Het tripje naar Williams nicht ging niet door omdat rebel Natalia de deur niet uit mocht... Met Livia, ook een nicht van William, had ik al een tijdje een soort van afspraak om te gaan wandelen in de Pyreneos. De Pyreneos is een gebied net buiten Belo Horizonte met bergen en veel groen. Daar woont een vriendin van Livia met haar gezin.

Livia had deze maandag met haar vriendin afgesproken, dus ging ik mee. Juri ging ook mee en Jenaie, Livia´s moeder. Met zn allen in de auto, lekker proppen met nog 3 kinderen en de man van de vriendin van Livia. Eenmaal daar aangekomen werden alle kasten opengetrokken om eens flink te gaan koken. De vriendin van Livia bleek ook al een keukenprinces! Na het eten zakte iedereen weg op de bank, in de tuin of op bed. `Maareh, Livia, we zouden toch gaan wandelen?` Wandelen? Nu? Nou als jij wil wandelen ga ik wel met je mee´. (...)

Uiteindelijk zijn we met alleen de vrouwen nog een autoritje gaan maken naar een pitoresk barretje boven op de berg. De vriendin van Livia (ben haar naam vergeten) achter het stuur. Nah, dat was niet zo´n succes. Na 1 minuut stopte ze en zei ze dat ze het toch wel een beetje eng vond, zo naar boven te rijden. Stoere Suzy trok haar stoute schoenen aan en zei dat zij wel kon rijden. De vriendin vond het goed en zo kwamen we toch veilig boven op de berg aan, wat zeer de moeite waard was vanwege het super mooie uitzicht op heel Belo Horizonte. Het barretje was helaas gesloten.

Diezelfde avond was de verjaardag van de pastoor van de kerk waar de famillie van William altijd heen gaat. Zijn verjaardag werd in zijn huis gevierd en Meire, Natalia en Najanne stonden erop dat ik mee ging. Ik weigerde want ik had alleen mijn trainingsbroek en t-shirt aan en zij zagen er allemaal prachtig aangekleed uit. Nee, dat maakt niks uit, er komen maar een paar mensen en je kunt er lekker eten en drinken! Dat moet je natuurlijk niet tegen Suzy zeggen!

Een huis vol natuurlijk... dus ik heb me op de bank gezetteld met mn trainingsbroek en ben er niet meer afgekomen. Was wel bijzonder te ontdekken dat de pastoor een jongen is die altijd bij de familie van Natalia over de vloer komt. Hele jonge jongen en ze gaan met hem om als een gewone goede vriend. Er werden met veel emotie liederen voor hem gezongen. Indrukwekkend zo in een klein huisje met zo veel mensen.

Zaterdagavond

2006-04-29T18:19:00.000-07:00

En ik zit ´thuis´ achter da computer. Baal een beetje omdat ik naar een band wilde gaan kijken van een van de jongens (rafael) die in Ciame werkt. De lokatie is alleen te gevaarlijk om alleen heen te gaan, dus ik heb iedereen die ik ken hier lastig gevallen met de vraag of ze met me mee wilden gaan. Zonder succes. Rafael ken ik van de percussie lessen die hij samen met Filipe geeft. Ze zijn alletwee super goede muzikanten. Rafael vooral op de gitaar en Filipe vooral op de percussie instrumenten. Misschien kan ik volgende week nog gaan.

Morgenochtend gaan we weer naar de markt in het centrum. Een super grote markt met van alles en nog wat. Ze noemen het hier ´feira hippie´ omdat alles wat te koop is met de hand is gemaakt (...) Daarna ga ik naar de roda van Medonha, kan ik eindelijk mijn capoeira kunsten eens tonen, want al die tijd was ik steeds op zondag weg. Druk dagje morgen want daarna ben ik uitgenodigt bij een tante van William, de tante die het beste kan koken van de hele familie, om te komen eten dus ;-) Trek er wel een lange broek aan want de musquitos lusten me rauw daar in huis. (de vorige keer ben ik daar helemaal lek gestoken onder de tafel en deze muggenbeten jeuken! Welke niet zou je denken, maar deze JEUKEN!)

Batiste komt net thuis. Hij wil niet meer dat ik weg ga volgende week, en Suzy, het blonde hondje en de papagaai ook niet. We zijn helemaal aan elkaar gewend. Ik slaap in de enige slaapkamer in het huis, en Batiste op de bank. Geen enkel probleem. In het begin dacht ik dat ie het helemaal niet wilde dat ik daar bleef, maar inmiddels weet ik zeker dat dit niet zo is. Batiste is gewoon een erg rustige jongen. Hij praat niet zo veel, maar is wel een goed mens en hij beschermt me en is bezorgt over me, dat is wel schattig.

Met de foto´s op mijn blog wil het maar niet lukken, ik vrees dat dit moet wachten tot ik weer terug ben in Holland. Heb ik meteen een goede reden voor een feestje ;-)

Pap, ik ben je verjaardag niet vergeten hoor! Heb je gebeld maar je nam niet op. Nog gefeliciteerd. En maandag zijn mijn lieve nichtjes jarig! Wel 1 jaar worden ze! Ik denk aan jullie lievies! Maandag is alles hier gesloten omdat het ook hier op 1 mei dag van de arbeid is. Ik ga die dag met Natalia op bezoek bij Christina en haar nieuwe baby, aan de andere kant van de stad.

Heb inmiddels genoeg gerechten gemaakt met Meire om een mooi ´Cuisine Mineira´ kookboekje te maken. Ik heb Meire beloofd dit bij thuiskomst te maken en haar er een op te sturen. En ik heb bij thuiskomst weer een reden voor nog een feestje!

Tapijt/carpet

2006-04-28T08:48:00.000-07:00

Ola sweet friends and family, as you might know i am making a carpet with a groop of kids here in Ciame. (centre for kids) What I want to do is organise an exposition in Holland with this carpet. (Try to sell it to be able to create more projects)

The place of the centre is situated in an erea called Vera Cruz. The kids here don´t have a lot of opportunities and this project can be a possibility for them to explore and learn.

Right now im looking for a good place to expose the carpet. Does anybody know a place, or people that might be interested? Please let me know as soon as possible!

I try to get some pictures of the kids making the carpet, so you can see what its like.

Thanks!
Suzanne

De tijd gaat snel...

2006-04-24T12:02:00.000-07:00

Vanmorgen een heel stuk geschreven en toen begaf de computer t. ;-( Nu heb ik niet zoveel zin om opnieuw te beginnen, jammer want het was een erg leuk stukje, al zeg ik het zelf...

Dit weekend was super. Vrijdag vertrokken we heel vroeg naar Materlandia, een dorpje midden in de groene bergen van Minas Gerais. De moeder van Valeria, verblijft daar tijdelijk in een huisje boven op de berg. Toen we aankwamen na een prachtige reis door de bergen, schoten de buren van Dona Maria vuurpijlen af vanaf de veranda, om ons welkom te heten.

Het hele dorp wist dat er volk kwam en iedereen kwam even langs lopen om te kijken (vooral naar mij natuurlijk, zoń lange blonde) en om gedag te zeggen. Dona Maria, de vrouw des huises, is al de tijd dat wij er waren, niet meer opgehouden met praten. Ze was zo blij dat we er waren en ook had ze gruwelijk veel lekkere dingen gemaakt.

We hebben daar gegeten, gedronken en muziek gemaakt. Later zijn we het dorpje ingegaan om te kijken of er daar iets te doen was. Het was er zo vredig en mooi, maar bijna alles was geloten, op een soort winkeltje na, waar we na binnenkomst bier kregen van de eigenaar van de zaak. We hebben daar gesnoekerd en meer bier gedronken. Ik heb me verbaasd over het gemak waarmee de mensen je hier welkom heten. Hun deur staat wagenwijd voor je open en ze doen alles om het je naar de zin te maken.

De volgende dag, na het cafe de manha, stapten we in ónze 'Volkswagenbus en reden op aanwijzing van Dona Maria naar een boerderij een stuk verderop waar de lekkerste dingen op de barbeque werden bereid en we wederom een super dag en avond hebben doorgebracht.

Dona Maria deed me erg aan mijn oma (van Schaik) denken. Zij draaide aan een stuk door braziliaanse liederen op de platenspeler van legendarische braziliaanse muzikanten, en danste en zong daarbij. Zo blij als ze van de muziek werd, zo was mijn oma ook. Die zong altijd en overal liedjes. Ik denk dat ik de liefde voor muziek en dansen van haar heb ge-erfd.

Vandaag ben ik een beetje aan het peinsen over wat ik nu ga doen de komende week. Het komt omdat iedereen vraagt wanneer ik weg ga en eigenlijk wil ik helemaal nog niet weg. Het gaat zo snel en ik vind het hier steeds maar leuker worden. Ik denk dat ik nog een weekje langer blijf, waarom ook niet, er is hier nog zoveel te doen.

Ga zo weer lekker capoeira trainen bij Medonha. Effe al dat lekkers van het afgelopen weekend eraf trainen in het avondzonnetje...

Samba

2006-04-18T09:14:00.000-07:00

Yesterday There was a maculele class here in Ciame. Maculele is a dance/fight with wooden sticks. Here, the boys dance with the sticks and the girls dance on the side. It was beautifull to see the boys dancing. Realy impressing. After they made a 'samba de roda' wich meant I had to dance too! After a long time without dancing this, it wasnt easy, and I exualy didnt want to go, but what can you do if you just get grapped into the circle... there are two things you can do, first is to make a fool out of yourself by running away, the second is to just dance. I choose the last one...

18 april 2006

2006-04-18T08:42:00.000-07:00

Now I read that i wrote 'feliz ano novo' in my last note, wich means 'happy new year'. I wish you a very happy new year Vitor but what I meant was 'Parabens pra voce' Ahhum!

Now that I started in english, i continue, for my english speaking friends!

Today its around 20 degrees and everybody is talking 'muito frio' here, wich means 'very cold'. They wear hats and huge coats and for me thats very funny, because when its 20 degrees in Holland everybody is is a tshirt and sits on every possible place there is to find outside.

Played capoeira yesterday and oh, it was good to play again! The place where Medonha teach, is small but beautifull. It is an experience to train on carpet though, wich is on the floor there. The bad thing is that my arm hurts again, wich means I realy have to be carefull with it. Only I don't have the patience to wait...

This morning there was some trouble in the neighbourhood. Lots of police and sirenes. It had something to do with some drugdealers. Its better to stay inside while this kind of things happen here, so they told me, because you never know and besides that its better not to know anything anyway.

Maandag 17 april 2006

2006-04-17T08:18:00.000-07:00

Today is Vitor's birthday! Feliz ano novo meu querido! Hope you have a good evening with a lot of suprices!

En hoe was de workshop jongens en meisjes?

Vandaag ben ik begonnen met het maken van een tapijt met een groep meisjes. Het wordt volgens mij erg mooi. De techniek is simpel maar het vraagt wel om een hoop geduld. Erg leuk. Als het af is maak ik er foto's van. Vanmiddag is er weer een percussieles en vanavond ga ik eindelijk weer een capoeira les volgen. druk, druk, druk en lekker warm ook!

Zonnebril!

2006-04-16T15:21:00.000-07:00

Van de week vroeg Batiste mij of ik zin had om mee te gaan naar een historisch dorpje ergens ten zuiden van Belo Horizonte, met wat vrienden van hem. We zouden een nacht daar blijven en de volgende dag weer terug rijden.

Zaterdagmiddag kwam Paulo met een volkswagenbusje ons ophalen. Ik had geen idee wat er allemaal ging gebeuren dus ik liet het maar gewoon over me heen komen. Nadat we Jefferson, David en Valeria hadden opgehaald, gingen we op weg naar Congonha, wat naar zeggen een van de vele mooie historische dorpjes in de staat Minas Gerais is.

Omdat ik het altijd wel leuk vind om wat meer van een stadje te weten voordat ik er heen ga, zocht ik Conginha op in mijn boek over Brasil. Als eerste stond er vermeld dat Congonha een lelijk dorp is wat absoluut niet de moeite is om helemaal naar toe te reizen...

Ik blij dat zij geen Engels kunnen lezen zeg. Ik moest ontzettend lachen maar heb het nieuws verder maar voor mezelf gehouden. Verderop stond gelukkig dat het wel de moeite waard is om naar Congonha te reizen vanwege de uitzonderlijk mooie barok kerk die bovenop de berg prijkt, ontworpen en gefinancieerd door een Portugees.

Na nog een ziekenbezoek en nog wat onbeduidende braziliaanse bezigheden, gingen we eindelijk dan echt rijden. Het was meteen erg gezellig in de auto. Ik mocht voorin zitten naast Paulo om alles onderweg goed te kunnen bekijken.

Was ik toch mijn camera vergeten ;-( Gelukkig had Batiste een klein cameraatje bij zich. Hopelijk lukt het om er wat op mn blog te zetten.

In het dorpje aangekomen reden we over een landweggetje helemaal naar beneden waar we aankwamen bij iets wat ze hier een ´Clube´ noemen. Dit bestond in dit geval uit een vakantiehuisje een zwembad een voetbalveld, meertje om verse vis te vangen, speeltuin, en een partytent. Super de luxe! We gingen meteen aan het bier en zijn tot bij thuiskomst de volgende avond niet meer opgehouden met bier drinken.

Ik heb ontzettend gelachen met deze mensen. ´s Avonds gingen we naar een verjaardagsfeest van de vrouw van de vader van David, een van de vrienden van Batiste die ook mee was. (volgen jullie het nog?) Daar allerlij specialiteiten uit Minas gegeten en wederom veel bier...

De volgende dag verschenen deze vrouw en haar man, de vader van David, bij ons op de club met een bijzonder zoet maar overheerlijk ontbijt. We hebben gezwommen, gegeten, later weer gegeten, dit keer barbeque en wederom erg veel bier... (tradicau aqui ;-)

Ik heb ze onderweg wat nederlands bijgebracht. Erg veel verder dan ´zonnebril´ zijn ze alleen niet gekomen want de ´zonnebril´ werdt de grap van de dag. Ik kan de humor ervan niet uitleggen, je moest erbij zijn, maar elke keer kwam de ´zonnebril´weer boven tafel en lagen we krom van de lach.

Brazilianen nemen elkaar de hele tijd in de maling. Dit is een vorm van humor die de nederlanders niet zo erg kennen. Ze maken constant grappen over elkaar. Die heeft grote voeten, die lijkt op iemand van de tv en iedereen is dodo, ofterwijl ´grazy´. In het begin kon ik dit niet zo waarderen maar inmiddels lach ik hardop mee, ja, ook als ze om mij lachen. (als ik al begrijp wat ze zeggen)

Ik heb een super weekend gehad en, moet ik zeggen, er erg leuke vrienden aan over gehouden. Super gastvrij deze mensen en erg grappig. Ook weer wat bijgekleurd, mn portugees kunnen oefenen, cuisina mineira gegeten, en de kerk was inderdaad erg mooi, dat hebben ze niet overdreven.

Cashasa doet wonderen..

2006-04-14T10:24:00.000-07:00

Vandaag voel ik me goed zeg, hoe je gevoel kan omslaan in een dag, dat is het leven niet? Heb gister avond mezelf bezat met behulp van een fles cashasa. (is het nog de rum in mijn hoofd of schrijf je 'cashasa' wel zo?) Was erg bevredigend en het heeft enorm geholpen, kan het iedereen aanraden die depressieve neigingen heeft. Een ingredient wat alleen niet mag ontbreken is een goede buitentemperatuur, anders werkt dit medicijn niet.

Kreeg dus naast mijn zeurende arm gister ook nog een verstopte neus en een gekneusde teen erbij. Toen vond ik het welletjes. Er was nog maar een uitkomst, en dat was de fles ;-) Heerlijk geslapen, dat kan ik jullie wel vertellen en tevreden opgestaan...

Om 11 uur was ik present bij Meire, mijn prive kokkin. We hebben Moquequa gemaakt, met salade en Cangica, een super toetje waar ik nu nog vol van zit. Jullie gaan het thuis allemaal een keertje proeven, want het is heel simpel om te maken en errugg lekker.

donderdag 13 april

2006-04-13T11:20:00.001-07:00

Ik probeer foto's op mijn blog te zetten om jullie een beetje een beeld te geven waar ik nou helemaal zit, maar het lukt niet. Later hopelijk dan. Vandaag heb ik mijn foto opgehaald en naar het medisch centrum gebracht waar ze de foto zouden gaan bekijken. Nou, ze hebben er even naar gekeken, daar is ook alles mee gezegd. Of ik hier ook woonde, nou nee, hoezo? Is dat afhankelijk van de uitslag? Er werdt me gezegd dat als ik weer pijn kreeg ik de eerder gekregen medicijnen weer moet nemen en als het erger werd kon ik een spuit komen halen. Dat klinkt voorspoedig he! Ik was al een beetje van slag vandaag, en dit kwam dus niet echt goed uit. Maar we doen het er maar mee, ik doe rustig aan, want het is nog steeds niet helemaal over.

Het is een vakantie dag vandaag. Iedereen eet chocolade en doet verder niks, zo ook ik. Vanavond gaan we, als het door gaat, naar de disco in de wijk! Lekker dansen met 1 arm naar beneden en 1 arm naar boven ;-) Tot later, hopelijk met foto's!

donderdag 13 april

2006-04-13T11:20:00.000-07:00

2006-04-13T11:00:00.000-07:00

Woensdag Percussiedag

2006-04-12T07:26:00.000-07:00

Net weer een percussieles gehad. Niet dat ik me nou echt kan uitsloven op die prachtige percussie instrumenten, want er zijn er maar 6 en tot nu toe worden er alleen maar jongens op gezet. Vandaag speelde ik op de pandeiro. (tamboerijn) Met nog 6 anderen. Er zijn ook kleine tamboerijnen waar ze met stokjes op slaan, 3 agogo´s, (soort bel met 2 klanken) caxixi´s (weet niet hoe ik dat uitleg, er zitten zaadjes in, in ieder geval ;-)

We zijn dus met een hele grote groep en 1 persoon zingt met de microfoon. Dit hele orkest wordt geleid door twee jongens. Ze zijn streng en erg gezellig tegelijk. Als het goed gaat beginnen ze te dansen en zwepen ze de hele groep op. Ik ben wederom de enige blanke blonde maar dat went zo langzamerhand. (raar woord; went)

In mei is er een presentatie maar dan ben ik waarschijnlijk weg, dat is wel jammer. Zometeen ga ik naar het centrum waar ik het resultaat hoor van de foto van mijn arm. Ben benieuwd, ik wil vanavond weer gaan trainen, maar het is nog niet helemaal over, dus ik weet niet of het wel kan.

Ben nu twee weken hier en het voelt alsof het al twee maanden is. Begin me zo thuis te voelen dat het moeilijk wordt om weg te gaan. Ze zijn echt zo lief voor me en de vrolijkheid van de mensen hier is aanstekelijk.

Heb trouwens ontdekt dat jullie alleen kunnen reageren via deze blog als je ook ingeschreven bent bij blogger, vandaar dus! (voor de mensen die maar proberen en proberen... je kan me altijd mailen!)

zaterdag .... april

2006-04-08T14:54:00.000-07:00

Suzy en haar gekneusde arm...

Op een dag ging Suzy naar Brazilie. Ze wilde daar lekker capoeira gaan trainen. De eerstvolgende keer dat de mogelijkheid zich voordeed, ging Suzy geheel in klederdracht naar de plaatselijke capoeira school.

Suzy genoot vollop van deze toch weer nieuwe ervaring. Maar na afloop kreeg Suzy een branderig gevoel in haar schouder. De volgende ochtend werd Suzy wakker en deed haar schouder erg pijn. Na drie dagen meer en meer pijn hield Suzy het niet meer uit. Op naar de dokter dus. Suzy durfde eigenlijk niet zo goed alleen te gaan, maar er waren geen vrienden in de buurt en Suzy is toch al een grote meid. Omdat de pijn groter was dan de vrees ging Suzy op pad...

De dokter vertelde Suzy dat ze haar adres moest geven. Maar wat was dat nou ook al weer? Kom morgen maar terug, zei de dokter toen, om 6 uur.

Maar dat hield Suzy niet uit. Toch maar iemand om hulp vragen dan. Iemand die wel goed die vreemde taal spreekt die ze hier in dat land, wat ze Brazilie noemen, spreken.

Suzy nam Sergio mee, een aardige jongen die gelukkig iedereen kende in het centrum. Suzy had vooruitgang geboekt want nu mocht ze al om drie uur dezelfde dag terugkomen.

Gelukkig was haar vriendin Natalia toen uit school. Zij wilde Suzy wel helpen daar bij die enge dokter. Suzy en haar vriendin moesten erg lang wachten bij de dokter, wel zo´n anderhalf uur. Opeens moesten Suzy, haar vriendin en nog een paar andere wachtende patienten, buiten gaan staan. Suzy vond het erg vreemd. Nog vreemder werd het toen we opeens in een busje werden gezet en ergens anders naar toe reden. Mijn vriendin, die daar toch al wat langer woont dan ik, wist ook niet waar we naar toe gingen. Helemaal boven op de bibelebonze berg, kwamen Suzy en de andere patientjes aan bij een centrum waar ook allemaal mensen in witte jassen rondliepen. Suzy vond het maar niks en die hobbelige weg had Suzy ook al geen goewd gedaan.

De dokter was gelukkig erg aardig voor Suzy en sprak zelfs een beetje engels, wat Suzy ook had geleerd op haar school in Holland. Suzy kreeg een heleboel medicijnen en er moest ook een foto gemaakt worden maar dat kon pas de volgende dag, in het centrum van de stad, ver weg. Suzy nam meteen haar medicijnen en dat hielp gelukkig erg goed. Suzy was een beetje high geworden van al die pilletjes...

Inmiddels gaat het stukken beter met Suzy en loopt zij alweer lekker rond in de wijk waar zij op vakantie is. Capoeira spelen kan Suzy nog niet en dat vind zij wel erg jammer, maar gelukkig zijn er erg veel heuvels in Suzy haar buurt, waardoor Suzy wel genoeg beweging krijgt.

Suzy krijgt woensdag de uitslag van de foto. Zij is erg benieuwd en hoopt dat zij de foto mag houden om te laten zien aan haar familie en vrienden, als Suzy weer thuis is in Holland. Suzy leeft nu weer gelukkig en gezonte in Belo Horizonte!

07 april 2006

2006-04-07T12:53:00.000-07:00

Effe snel iets schrijven want het gaat hier zometeen sluiten. Ik heb weer wat meegemaakt hoor! Naar de dokter geweest en naar het ziekenhuis. Het ging echt niet goed met mijn arm en ik hield de pijn niet meer. Ik vertel de volgende keer het hele verhaal. Ik heb nu eigenlijk niet zo veel zin om te schrijven.

Het gaat een stuk beter met mijn arm in ieder geval, anders had ik dit niet eens op kunnen schrijven. Jullie zullen wel denken.... gaat ze een keer naar Brazilie, mist ze eerst haar vliegtuig, en raakt dan ook nog gewond tijdens de eerste keer capoeira training! Ja, ja, het gebeurt mij allemaal.

Verder gaat het heel goed hier, heb het nog steeds naar mijn zin en er komen weer wat feestjes aan dit weekend! Daar lezen jullie na het weekend dan wel weer over...

......historia contunar

2006-04-05T08:25:00.000-07:00

Het internet stopte er opeens mee. Ik had gelukkig nog net genoeg tijd om mn stukje te ´publiceren´. Waar was ik, bij het centrum. Volgende week of die week daarop gaan we samen naar Ouro Preto, een historisch stadje hier niet zo ver vandaan. Ik blijf daar misschien een paar dagen en ga dan weer terug.

Ik voel me meer en meer thuis hier. Ga nu de heuvels van Belo Horizonte alleen op en af omdat ik nu eindelijk de weg weet. ´S ochtends zeg ik Suzy (?) gedag, het hondje van Batiste (Williams broer) En dan loop ik in het ochtend zonnetje naar Ciames! Ik wil erg graag een project doen hier met de kinderen, maar ik ben nog erg onzeker omdat mijn portugees nog niet goed is. Ik concentreer me dus zoveel mogelijk op het portugees leren en dat gaat hier wel goed want niemand spreekt engels, op een paar woordjes na. Ik wordt dus gedwongen de hele dag na te denken en goed te luisteren. (soms erg vermoeiend als je even geen zin hebt)

Entao, um grande beijo e ate logo!

5 april 2006

2006-04-05T08:02:00.000-07:00

Er is weer een momentje over om te schrijven, dus... Net weer een percussie les gehad. Om 9 uur ´s ochtends was de zaal in het centrum al gevuld met kinderen en volwassenen. Eerst hebben we een liedje gezongen. Een liedje dat gaat over Salvador en Ogum. (de Brasil-kenners onder ons weten wat dat is) T was een mooi begin van de dag met de gitaar, percussie en al die lieve stemmetjes. Daarna hebben we weer een paar nieuwe ritmes geoefend. Suzy mocht weer op de agogo. (want dat kan ze zo goed ;-) Het was weer een mooie ervaring kan ik wel zeggen.

Ik heb last van mijn arm, en niet zo´n beetje ook. Na de capoeira les kwam het ineens opzetten. Het lijkt wel of ie uit de kom is geweest. Het doet in ieder geval errug pijn en ik kan dan ook niet trainen vanavond. Dat begint goed. Dan maar dansen vanavond. Die kilootjes van al dat lekkere eten moeten er toch weer af nietwaar!

Gisteravond ben ik nog even naar een andere capoeira groep (van Leo) gaan kijken in Ciames (naam van het centrum) Ook hier weer heel veel kinderen. Ik zal trouwens even iets vertellen over het centrum waar ik het steeds over heb:

Ciames is een centrum voor kinderen uit de buurt. Er komt een groep in de ochtend en een groep in de middag. Er zijn tussen de middag wordt er warm gegeten en vaak savonds ook. Voor veel kinderen zijn dit de enige maaltijden die ze krijgen. Het centrum wordt door 3 of 4 verschillende instellingen gesubsidieerd, waarvan er 1 de overheid is. Er is een voetbal/basketbal veld, en er zijn verschillende ruimtes waar activiteiten worden gedaan. De leid(st)ers doen heel veel met de kinderen; vooral veel muziek maken, bal spelletjes, zingen, vliegers maken, kleden naaien, schoenen repareren, zeefdrukken, verfen, ik heb het in die paar dagen allemaal al voorbij zien komen.

4 april 2006

2006-04-04T06:25:00.000-07:00

Kom net aan in het centrum. Ben veel te laat opgestaan omdat ik erg moe was. Het centrum gaat al om 7 uur open, maar aangezien ik toch al te laat was en Natalia langs kwam met eten toen ik net weg wilde gaan, hebben we nog maar even lekker ontbeten.

Gister heb ik mijn eerste capoeira les gehad bij Medonha. Het was echt zo fijn om weer even te bewegen en vooral om capoeira te kunnen spelen en de muziek te horen. Medonha heeft in het verleden met Angola (mijn capoeira leraar) in New York getraind. Yuri en Natalia gingen ook mee, Yuri om te trainen en Natalia kwam kijken. Yuri heeft echt energie over, echt grappig om te zien hoe hij constant in beweging is. Woensdag is de volgende les.

´Thuis´werd ik weer verwend met super lekker eten. (je hebt niks teveel gezegd William! Je familie is echt te goed voor me)

Ik begin steeds meer te wennen hier. In het centrum was gister een percussie workshop. Er zijn een paar foto´s van gemaakt, ik ga proberen die te krijgen. Ik werd op de agogo ( een instrument wat we ook gebruiken bij capoeira) gezet en iedereen was nieuwschierig of ik wist wat ik met die bel aan moest. (...) De mensen die hier werken zijn allemaal super lief en vrolijk. Het is echt gezellig en ik denk dat ik het nog moeilijk krijg om weg te gaan...

Oh, en Tiene, te gek dat je komt! Ik kijk er naar uit!

1 april 2006

2006-04-01T11:09:00.000-08:00

Daar ben ik dan eindelijk. Ik zit op dit moment in het huis van een zus van William. Op zaterdag en zondag kun je in Brasil nml gratis internetten!

Ik heb het gevoel dat ik al weken weg ben, zoveel is er al gebeurd. Ik ga gewoon maar bij het begin beginnen, want daar is er al zoveel te vertellen. Wat jullie namelijk nog niet wisten is dat ik maandag avond niet in het vliegtuig zat, maar bij mijn ouders op de bank zat te snikken.

Ik zat bij gate G12 eindelijk een beetje bij te komen van alle drukte, muziekje opgezet, want het vliegtuig had vertraging....

Zo´n half uurtje na de officiele vertrektijd kwam het vliegtuig aangereden; Maar he, dat is Suisse air??? Met mn hart in mijn keel kijk ik op het scherm en zie daar Zurich staan! Na een zenuwachtig gedoe, bleek dat ik naar de andere kant van het vliegveld moest!

Bij aankomst bij de ´goede´ gate zag ik dat de slurf net van mijn vliegtuig werd gehaald, meu deus! Ik smeekte wanhopig of ze me er niet nog in konden laten maar ze waren onverbiddelijk. Wat heb ik daar staan janken zeg! Dit heeft nog wel in mijn voordeel gewerkt want de mevrouw achter de balie had zo´n medelijden met me dat ze me aan een andere ticket heeft geholpen voor de volgende dag....

Ik schaamde me vrezelijk natuurlijk en heb met een rood hoofd mijn ouders gebeld. Die waren gelukkig erg met me begaan en ik heb heerlijk geslapen die nacht ;-)

En dit is geen 1 april grap!

De reis verliep heel goed en rustig de volgende dag. Het was wel een rare droom, net of ik er niet echt weer op dat vliegveld stond.

En nu ben ik hier, in Brasil! In BH wachtte Natalia mij op, met een vriendje van haar. Na ongeveer 30 uur reizen , was ik behoorlijk moe en liet alles gelaten over me heen komen. Ik zat in de taxi en ik voelde weer de warmte en de drukte van Brazilie, aghhh!

Bij Joao Batiste, de broer van William, waar ik logeer, heb ik de enige kamer in het huis. Het is comfortabel en Joao is een heel rustige jongen die lekker zijn gangetje gaat. Volgens mij vind ie het wel moeilijk om met mij te praten omdat ik nog niet zoveel begrijp, maar we doen ons best en ik leer elke dag een aantal woorden bij.

Donderdag gingen we de hond van William eten geven. Ik met Dona Maria, (Williams moeder) naar boven, waar Spark zit te waken. Wij steken onze hoofden door het gat naar boven en Dona Maria zet het eten neer. Op het moment dat wij het dak er weer op willen schuiven bijt Spark zowat mijn hand eraf. Ik vlieg in de armen van Dona Maria (een vrouwtje zo ngeveer tweee keer zo klein als ik) En red mijn hand op het nippertje van de dood! Wat hebben we later gelachen zeg.

Dona Maria is echt een lieve moeder. Ze wil me de hele tijd knuffelen, evenals Yuri, Natalia´s kleine broertje. Die heeft mijn hart gestolen.

Gister was ik in het cultureel centrum. Er zijn veel kinderen en ze zijn erg nieuwschierig naar mij. Heel lief. kwamen er twee jongetjes naar me toe die vroegen waar ik vandaan kom. Ik vertel dat ik Suzanne heet en uit Holland kom. Komt er een ander jongetje bij staan, zegt die ene tegen die andere Ela e Chinese! Haha!

Wat ik soms moeilijk vind is dat ik niet alleen op pad kan. Het is misschien later wel mogelijk, maar ze laten me gewoon niet gaan! Het zal wel denk ik dan, maar ik ga toch niet alleen.

Capoeira heb ik tot nu toe gemist, Morgen ga ik naar de Roda van Medonha, met Yuri, die speelt daar ook.

Vanavond is het echte feestje van Natalia, voor haar verjaardag. Ze is erg blij met haar poster van Byonce, nog bedankt Annie! Er werd al lekker gekookt daar, dus ik ga daar n maar naar toe, want Natalia wacht op me. Ate logo! beijos Suzy

Minas Gerais

2006-03-22T02:01:00.000-08:00

Dinsdag ochtend om 6 uur land ik in Sao Paulo en reis per bus door naar Belo Horizonte, waar ik dan het geluk heb meteen in een feestje te be-landen, aangezien Natalia, de dochter van William, die dag 12 wordt. Minas Gerais, de staat waarin Belo Horizonte ligt, staat bekend om het ontzettende goede eten. Hier alvast een voorproefje;

Minas Gerais' delicious regional food, comida mineira, is one of Brazil's most distinctive-based mainly on pork, the imaginative use of vegatebles, couve, a green vegateble similar to spinach, and the famous Tutu, a thick bean sause made by grinding uncooked beans with manioc flour and cooking the mixture.

Many of the dishes originate from the early mule trains and bandeirante (poiniers) expeditions of the eighteenth century, when food had to keep for long periods (hence the use of salted pork, now replaced by fresh) and the easily prepared without elaborate ingredients.

Comida mineira is not difficult to find in Minas, there are plenty of authentic establishments. there are also small stores everywhere serving Minas Gerais' doces (cakes and sweetmeals) and the local melt-in-the-mouth cheeses, made both from goats' and cows' milk.

De echte 'Suzy' kenners weten wat dit betekend ;-)

Donderdag 16 maart, 0:19 uur

2006-03-15T15:21:00.000-08:00

Ik heb iemand gevonden voor mijn appartement! Ben echt zoooo blij, nu kan ik echt weg!

Vanavond getraind. Kom net terug van het Wilhelmina Doc waar ik met Martine en Yves nog wat ben gaan drinken. Tiene is met Martijn net een week naar New York geweest en daar wilden wij alles over horen. Ik krijg er ook steeds meer zin in! De kans dat Martine naar brazilië komt is groot. Volgende week gaat ze beslissen, Ik hoop dat je komt Tienie, dat lijkt me echt te gek! Yves loopt inmiddels ook warm van al die mooie vooraf verhalen.... misschien gaat gekke Yveltje ook nog wel een tickit boeken...

nog 12 dagen...

2006-03-15T02:37:00.000-08:00

Gister had ik samen met mijn collegaatje en boerin Angela een Brasiliaanse disco op mijn werk. Voor mij was het een afscheid voor slechts drie maanden, maar voor Angela was het een echt-voor-altijd-afscheid van de naschoolde opvang.
Ik zal je missen angela!

Dit afscheid bracht me in een goede stemming en ik voel me nu ook meer en meer klaar voor Brazilië. Het is nodig om dingen goed af te sluiten voordat je verder kan gaan met iets anders.

nog 15 nachtjes slapen....

2006-03-12T12:16:00.000-08:00

'in alle talen bestaat hetzelfde gezegde: Uit het oog uit het hart. Maar eerder het tegenovergestelde is het geval, kan ik u vertellen. Hoe meer iets uit het oog is, hoe meer ons hart ernaar op zoek gaat. Als we in ballingschap leven, willen we iedere kleine herinneringen aan onze wortels koesteren en behouden. Als we ver weg zijn van degene die we beminnen, doet iedereen die we op straat tegenkomen, ons aan hem denken.'

Een citaat uit Elf minuten van Paulo Coelho

Suzy

2006-03-08T00:14:00.000-08:00

Nog 15 dagen te gaan....